ลอง La Bye Podcast

ตอนนี้กำลังคิดถึงอยู่รึเปล่าครับ เพลงเก่าๆ สถานที่เก่าๆ หนังสือเล่มเก่า หรือ ความรักเก่าๆ ในวันที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจในบางที เรามักจะมีช่วงเวลาที่หวนนึกถึงความทรงจำที่เคยเกิดขึ้นแล้วในอดีตใช่มั๊ยครับ คล้ายๆกับการที่เราหยิบยืมความสุขที่เคยเกิดขึ้นมาเมื่อนานมาแล้วมาปลอบโยนตัวเราที่ไม่โอเคในวันนี้ จนบางทีเราก็ขังตัวเองอยู่ในนั้นเพราะความสุขในปัจจุบัน หาได้ยากกว่าในอดีตนั้นเอง

ทำไมเราต้องนอนกลางวัน ทำไมผู้ใหญ่ขี้โมโห ทำไมผู้ใหญ่ไม่ยิ้ม ความรักคืออะไร?เป็นหนึ่งในคำถามที่ผมถามกลับตัวเองประจำ พร้อมกับคำตอบจากพวกเค้าว่า เธอยังเด็กไปที่จะเข้าใจออะไรหลายๆอย่าง ไว้โตแล้วก็จะเข้าใจเองแหละ จริงเหรอครับ ผมนั่งคิดถึงคำตอบพวกนี้อีกครั้งในวัย 28 ก็พบว่า จริงๆแล้วบางครั้งการโตเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ทำให้บางอย่างที่อยากรู้ตอนเด็ก ชัดเจนขึ้นเลย กลับกับ มันยาก และซับซ้อนกว่าเดิมซะอย่างนั้น

งาน ความสัมพันธ์ สังคม ความรัก ล้วนเป็น ปัจจัยสำคัญในชีวิตของใครหลายๆคนทั้งนั้น เป็นเรื่องธรรมดาที่เราทุกคนอยากจะให้ทุกๆส่วน ในชีวิตของเราไปได้ด้วยดี แน่นอนในทุกๆเช้าวันจันทร์ เราจะตื่นมาด้วยความคิดที่ว่าอาทิตย์นี้แหละ เราจะใช้ชีวิตให้ดีไปเลย เเต่ในขณะเดียวกัน เราก็ค้นพบตัวเองอยู่ในวงสังสรรค์สักที่นึงในขณะที่กำลังเล่าความเฮงซวยของชีวิตในอาทิตย์นี้ให้เพื่อนฟังในวันคืนวันศุกร์เช่นเดียวกัน เพราะชีวิตมันยากแบบนี้แหละ หนังสือจิตวิทยา พัฒนาตัวเอง และหนังสือฮีลใจหลายๆเล่มเลยเป็นที่พึ่งพาจากใจให้เรายังพอไปต่อในชีวิตได้ หลังจากที่ลองใช้ชีวิตตามคำแนะนำจาก life coachและกูรูต่างๆ ก็ค้นพบว่า ปัญหาที่ว่าอาจจะไม่ได้รับการแก้ไขใดๆเลย แต่อย่าพึ่งกังวลไปครับ เพราะ life coach ตัวจริงอาจจะไม่ใช่ คนก็ได้

ตามมาตรา ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 ผู้ใดเอาทรัพย์ของผู้อื่น หรือที่ผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วยไปโดยทุจริต ผู้นั้นกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี และปรับไม่เกิน 60,000 บาท ประโยคข้างต้นเป็นบทลงโทษของการขโมยของเบื้องต้น แน่นอนหากคุณโดนจับได้ละก็นะ อาจจะเป็นการพูดที่ไม่มีมูลสักเท่าไหร่หากจะบอกว่า ในโลกนี้มีนักขโมยตัวฉกาจเดินวนไปวนมาเต็มไปหมด ถ้าเป็นกันได้ง่ายขนาดนี้ คุณอยากลองเป็นดูมั๊ยครับ นักขโมยแบบถูกกฎหมายน่ะ

ผมเป็นคนที่ไม่ชอบการแข่งขันเลยครับ คิดว่าหลายๆคนก็เป็นเหมือนกัน แต่ทำยังไงได้ล่ะ โลกนี้ขับเคลื่อนโดยการเเข่งขันมาตั้งเเต่ไหนเเต่ไรแล้ว ถึงเเม้ในบางครั้งเองเราอาจจะอยากเป็นเเค่ผู้ชมที่ดีอยู่ข้างสนามก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นการ เเข่งขันเพื่อแย่งโอกาสลืมตามาดูโลก เเข่งกันทำคะเเนนสอบให้ได้อันดับที่น่าพึงพอใจ อย่างน้อยก็พอให้เอาไปอวดญาติๆ ได้ในวันสำคัญต่างๆ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราต้องเป็นที่หนึ่งหรอครับ บ้าน่า มีคนบนโลกตั้ง 8.2 ล้านล้านคน เเต่เราเลือกจะเป็นที่ 1 เท่านั้นอ่ะหรอ ไม่ต้องชนะบ้างก้ได้มั้งง

ถ้าเกิดว่าพรุ่งนี้ เป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่บนโลก เราจะใช้ชีวิตที่ต่างออกไปมั๊ยครับ เราจะใส่ใจคำพูดของคนที่ไม่รู้จักเราดีอยู่มั๊ย จะยังแคร์คนที่เค้าไม่ชอบหน้าเราเหมือนเดิมมั๊ย ถ้ายังเป็นคนแบบเดิมอยู่ ก็น่าเสียดายใช่มั๊ยครับ 24 ชั่วโมงสุดท้ายบนโลกนี้ มาทำเพื่อตัวเองกันบ้างดีมั๊ยครับ ด้วยคำว่า ช่างเเม่ง ไม่กี่ปีเราก็ตารยแล้วหมดแล้ว 

ปี 2025 แล้ว เหลือเพื่อนกันกี่คนครับ เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ จำนวนตัวเลขที่เคยต้องยืมมีอ หลายๆคนมาช่วยนับในวันนั้น วันนี้กลับสามารถนับได้ด้วยมือสองข้างของเราเท่านั้น น่าแปลกที่จำนวนเพื่อนใน social media มันสวนทางกับจำนวนเพื่อนที่อยู่ในโลกจนริง น่าเสียดายแต่เป็นเรื่องจริงที่ว่าเราไม่สามารถที่จะ รักษาทุกความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นรอบๆตัวไว้ได้ทั้งหมด บ้างก็แยกย้ายไปตามที่ต่างๆ บ้างก็ โบกมือลาด้วยเหตุผลที่ไม่อาจเข้าใจ บางครั้งเราก็ทำใครบางคนหลุดหายไปตามปฎิทินที่ค่อยๆเปลี่ยนหน้ามันไปเรื่อยๆ ถึงแม้วันนี้ กลุ่มคนที่เคยมีความทรงจำร่วมกันจะเหลือเเค่นิดเดียว แต่มันเป็นเลขหลักเดียวที่มีความหมายเสมอ

ภาษี กลโกง วิธีขับยานเอเลี่ยน เป็นเรื่องในอีกหลายเรื่องในโลกใบนี้ที่ไม่ได้มีสอนในชั้นเรียน ไม่มีตำราในการศึกษาพิมทิ้งเอาไว้ ไม่มีเเม้กระทั้งอาจารย์ที่จะสอนเรื่องนี้ในห้องเรียนด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็ในยุคที่ผมโตมานะครับ ความรักเองก็เช่นกัน ทั้งที่มันเป็นส่วนสำคัญในชีวิตมนุษย์แท้ๆ เป็นเรื่องที่แม้เเต่เด็กๆก็รับรู้ถึงมันได้ น่าแปลกที่ไม่มีใครเขียน นิยามหรืออธิบายมันเอาไว้ เหมือน วิชาวิทยาศาสตร์ หรือคณิตศาสตร์เลยซักนิด นั้นแปลว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา การตกหลุมรัก การทุ่มเท การบอกลา การอกหัก ล้วนเป็น ศาสตร์ที่เราต้องเข้าใจและเรียนรู้ด้วยตัวเองใช่มั๊ย แต่มันจะดีกว่ามั๊ยหากเราเข้าใจมันมากขึ้นกว่าที่มันเป็นอยู่

เค้าว่ากันว่าชีวิตของมนุษย์ตัวเล็กอย่างเราก็เปรียบได้กับหนังสือเล่มเล็กเล่มนึงครับ เหมือนกับทุกสิ่งบนโลกใบนี้ หนังสือทั้ง 8.2 พันล้านเล่มที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นลดลงนั้น ล้วนมีหน้าปกที่แตกต่างกัน ความหนาบางและจำนวณหน้าที่ไม่เท่ากัน มีคำนำที่ไม่เหมือนกัน สารบัญที่แตกต่าง แล้วบทส่งท้ายที่เศร้าหรือสุขแล้วแต่เวลาจะใจดีกับหนังสือเล่มนั้น ไม่รู้ว่าคุณคนที่ฟังอยู่กำลังเขียนบทที่เท่าไหร่ของตัวเองอยู่ แต่ที่คือ บทที่ 27 ของผมครับ และนี่คือเรื่องเล่าที่อยากแชร์ในบทที่ 27

วันนี้มาชวนทุกคนคุยเรื่องการนอนครับ ทำยังไงดีเมื่อเตียง  ไม่ใช่ safe zone ของเราอีกต่อไป เป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้เนอะว่าตอนเด็กๆเนี่ยเรื่องนอนไม่เป็นเรื่องที่เราไม่ต้องคิดกันเลย วัยอนุบาลยิ่งแล้วเลย ได้นอนกลางวันทุกวันวัน กลางคืนก็นอนได้ปกติไม่ได้มีปัญหาอะไร พอโตมาปุ๊บ สิ่งที่ผู้ใหญ่อย่างเราต้องการบางครั้งอาจจะไม่ใช่งานที่ดี หรือเงินที่มากมายแบบมหาศาล แต่เป็นเรื่องง่ายๆที่เราทำได้ยากก็คือการนอนครับ