ลอง La Bye Podcast

เป็นเรื่องไม่น่าเชื่อว่าประโยคง่ายๆธรรมดาๆในไฟล์เสียงยาวสามนาที จะสามารถทำให้เรารู้สึกอะไรบางอย่างได้อย่างลึกซึ้งไม่ว่าจะเป็นการเยี่ยวยาจากวันที่โลกใจร้าย หรือ เป็นเหตุผลให้ยิ้มได้ในวันที่มีฝนตกจากตาทั้งสองข้าง ไม่ว่าคุณจะเป็นใครอยู่ที่ไหน คุณจะได้รับการโอบกอดจากปลายปากกาของศิลปินคนโปรดของคุณเสมอ และนี่คือ song for you ท่อนเพลงเยี่ยวยาใจ ในวันที่โลกใจร้าย

รู้มั๊ยครับว่าหากเราเปลี่ยนองศาของเครื่องบิน เพียง 3.5 องศา อาจจะทำให้ ไฟท์บินจาก L.A. ไป New York เปลี่ยนเป็น L.A. ถึง Washington D.C ได้เลย นี่คือพลังของการทำสิ่งเล็กๆในเเต่ละวันครับ เช่นเดียวกับการกระทำเล็กๆน้อยๆของเราในเเต่ละวัน ที่สามารถกำหนดอนาคตได้หลากหลายรูปแบบ เรามักจะเชื่อว่า ความสำเร็จขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น เเต่จริงๆแล้ว มันมาอาจจะมาจาก 1% ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกวันก็ได้นะครับ

ดอกไม้เเต่ละชนิดมีฤดูกาลเบ่งบานของตัวเอง แน่นอนว่านี่เป็น quote ที่ฮิตและฮีลใจมาก ที่ใครหลายๆคนเอาไว้ใช้ให้กำลังใจเวลาที่กำลังท้อหลังพยายามอย่างหนักเพื่อทำให้เป้าหมายหรือบางสิ่งที่ต้องการสำเร็จ เพราะทุกความสำเร็จต้องกาลเวลาบ่มเพาะ  เเต่ก็นานแล้วเนอะ ฤดูร้อนค่อยๆผ่าน  ฤดูฝนกำลังเข้ามา ปุ๋ยที่แห้งก็เริ่มฉ่ำจนกลับมาแห้งอีกรอบ ในขณะที่โลกหมุนรอบตัวเองไปเรื่อยๆ จนปฎิทินปีนี้ไม่เหลือหน้าให้ฉีกแล้ว ดอกไม้ก็ยังไม่โต ซักที ทำได้ก็เเต่กำหมัดแล้วถามท้องฟ้าว่าฤดูกาลที่ว่าเนี่ยมันเมื่อไหร่กันวะ

"ทิ้งดีมั๊ยก้อนหินในมือ ?"
คำพูด การกระทำ และความคิดของคนอื่น ล้วนเป็นสิ่งที่มนุษย์ตัวเล็กๆอย่างเราไม่สามารถควบคุมได้ เเต่น่าแปลกที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ร้อยปี มันก็ยังเป็นสาเหตุที่ทำให้เรานั่งกอดอก เจ็บใจ เศร้าที่ไม่สามารถควบคุมสิ่งเหล่านั้นได้ เเต่นั้นคือประเด็นครับ เราไม่จำเป็นต้องควบคุมมันซะหน่อย ลองปล่อยมันดูมั๊ยครับ ก้อนหินที่คุณกำลังกำอยู่

" แกไม่มั่นใจในตัวเองมั๊ย ? เราก็เป็นนะ "
 
พูดหน้าชั้นเรียน present ต่อหน้าคนเยอะๆ นี่เป็นความกลัววัยเด็กของผมและใครหลายๆคน มองเฉยๆดูไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร เเต่สิ่งที่เกิดหลังจากนั้นน่ากลัวครับ ความไม่มั่นใจและความไม่เคารพในตัวเองจนไม่กล้าพูดหรือทำในสิ่งที่คิดนั้นเอง กลายเป็นเราต้องทำตามสิ่งที่เราคิดว่าคนอื่นจะพอใจตลอด จนค่อยๆลืมความเป็นตัวเองไปในที่สุด เพราะกลัวการโดนตัดสินจากคนอื่น เหมือนตอนพูดหน้าชั้นเรียน หากความคิดที่ว่ามานี้ฝังลึกและโตไปตามอายุของเราด้วย มันอาจจะทำให้เรากลายเป็นคนที่ไม่มีความสุขเลยก็ได้นะ

" เลิกเป็นเครื่องกรองอากาศกัน "
คำบ่นสุดน่าเบื่อจากเจ้านาย เพื่อนที่ชอบกดเราให้ต่ำ ป้าข้างบ้านก็ทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้นอกจอกอวดลูกตัวเอง ทุกอย่างที่พูดมาล้วนเป็นเรื่องที่ไม่จำที่เราเผลอหยิบติดกลับมานอนกอดที่บ้านทั้งนั้น เเต่คำถามคือหากมันเป็นอะไรที่เเย่ทำไมเราต้องเก็บมันมาด้วย เรื่องของเรื่องคือเรามักใช้ชีวิตโดนอยากให้คนรอบตัวรู้สึกดีกับเราทั้งนั้น ไม่มีใครอยากถูกเกลียดหรอกจริงมั๊ย เราเลยหยิบเรื่องนั้นมาโบยตีแล้วก็โทษตัวเองว่าเป็นความผิดเราบ่อยๆ เเต่จริงๆแล้วมันอาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้นะ

" ต่าดาด้างงง ขนมปังงงงงงงช่วยจำ " จะดีกว่ามั๊ยถ้าเราสามารถจำสิ่งต่างๆได้ง่ายเหมือนสมัยเด็กๆ เราอาจจะคิดว่ายิ่งอายุเยอะ สมองเรายิ่ง error เเต่จริงๆแล้ว สมองเราพัฒนาได้ดีที่สุดที่วัย 30-40 เลยนะ !!!

คำพูด และอาวุธ สิ่งที่ของสองชิ้นนี้มีเหมือนกัน คืออะไรครับ ใช่ครับ มันเอาไว้ทำร้ายคนอื่นได้ เเต่สิ่งที่ต่างไปของคำพูดคือ คนเราสามารถเอามาทำร้ายกันได้โดยที่ไม่ต้องมานั่งรับผิดชอบว่า คนที่รับมันไปจะต้องเจ็บหรือรู้สึกเเย่เเค่ไหน โชคร้ายนิดนึงครับที่โลกนี้ไม่ได้เข้าข้างผู้ถูกกระทำเสมอไป เราเลยต้องรับบทผู้กระทำบ้างในบางครั้งนั้นเอง

อีก 30 วินาที ข้างหน้าผมกำลังจะตายครับ ผมนอนแบบนี้มาสักพักบนเตียงที่ว่างเปล่าในห้องที่มืดสนิท ความคิดที่ลั่นดังกว่าครั้งไหนๆเเล่นเข้ามาในหัว เราพอใจกับชีวิตที่ผ่านมาแล้วรึยัง ได้หัวเราะอย่างจริงใจไปแล้วกี่ครั้ง ได้กินเค้กที่เล็งไว้ตามรีวิวมั๊ย รู้สึกเสียดายช่วงเวลาที่ผ่านมาบ้างมั๊ย มีอะไรที่ไม่ได้ทำอีกรึเปล่า เหมือนกับหลายๆคนครับ ผมคิดมาเสมอว่า ความตายเป็นเรื่องไกลตัวมากๆ ไม่เกิดขึ้นเร็วๆนี้หรอก จนกระทั่งมันเข้ามาสะกิดเราเบาๆข้างหลังในบ่ายวันนึง ทำให้ได้คิดได้มากขึ้นว่า ความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เกิดได้ทุกวินาที แล้วเป็น ความจริงที่เราทุกคนเกิดมาแล้วต้องหายไปในสักวันนึง เพราะไม่รู้ว่าวันไหนเลยน่ากลัว หลายคนจากไปพร้อมกับความรู้สึกเจ็บใจที่ไม่ได้ทำสิ่งต่างๆในชีวิต ข่าวดีก็คือมันเป็นแค่ความคิดที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ครับ ผมและคุณยังเปลี่ยนมันได้เสมอ และนี่คือ 27 คำถามที่ช่วยให้เราฉุกคิดและใช้ชีวิตแบบไม่เสียดายในวันหลัง

มีคนเคยบอกผมว่า ความสุขก็เหมือนกับอากาศนั้นแหละ มันอยู่รอบๆตัวเรา อยู่บนเสื้อผ้าที่ใส่ ในผ้านวมที่ห้ม หรือ เเม้กระทั่งข้าวที่กิน เเต่เราดันมองไม่เห็นเอง อาจจะเป็นเพราะคนรอบข้างคอยบอกเราเสมอว่า ให้เป็นคนที่ยิ่งใหญ่นะ เป็นคนที่สุดยอดเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิมีความสุข นิยามเลยเปลี่ยนไป จากที่เคยมีความสุข เราเลยไม่มีมัน เเต่จริงหรอครับ ไม่ใช่ว่าเราเเค่เสียความสามารถในการมองเห็นสิ่งที่มีอยู่แล้วไปเฉยๆหรอ